आम्हां हिंदूंचा तो केवळ, होय जीव कीं प्राण II धृ II
देवालय हें पवित्र अपुल्या I देवाचे सुमहान
वाडवडीलांचे हें मंदिर I स्वर्ग मृतांचा जाण
चिल्यापिल्यांची दाई अपुल्या I दुधांचे पान
फुलाफळांनी डवडवलेले I प्रेमाचे उद्यान
सत्ता अपुली मत्ता अपुली I ही रत्नांची खाण
कुणीहिरावुनि नेऊ बघता I रक्षू अर्पुनी प्राण Read more...
चिमुकल्या चोचीमध्ये आभाळांचे गाणे…
मातीतल्या कणसाला मोतियांचे दाणे…
उगवत्या उन्हाला ह्या सोनसळी अंग…
पश्चिमेच्या कागदाला केशरिया रंग…
देते कोण..देते कोण.. देते कोण देते ??
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
सुर्यासाठी उषा आणि चंद्रासाठी निशा…
घरी परतण्यासाठी पाखरांना दिशा…. (देते कोण… देते कोण….)
मध खाते माशी तरी सोंडेमध्ये डंख…
चिकटला कोळी त्याच्या पायाखाली डिंक…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
नागोबाच्या फण्यावर दहाचा आकडा…
खेकड्याच्या प्रवासाचा नकाशा वाकडा…(देते कोण… देते कोण…. )
करावंदाला चीक आणि अळूला ह्या खाज…
कोणी नाही बघे तरी लाजाळुला लाज…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
मुठभर जीव..आणि हातभर तान…
कोकिळेला गुरू नाही तरी गाई गान… (देते कोण… देते कोण…. )
काजव्याच्या पोटातून जळे गार दिवा…
पावसाच्या अगोदर ओली होते हवा…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
भिजे माती आणि उरे अत्तर हवेत…
छोट्या छोट्या बियांतून लपे सारी शेतं…
नाजुकश्या गुलाबाच्या भोवतीने काटे…
सरळश्या खोडावर फुटे दहा फाटे..
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
आभाळीच्या चंद्रामुळे लाट होते खुळी…
पाण्या नाही रंग तरी नदी होते निळी…
भुईतून येतो तरी नितळ हा झरा…
चिखलात उगवतो तांदुळ पांढरा…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
संदीप खरे
मध्यरात्र उलटल्यावर
शहरातील पाच पुतळे
एका चौथऱ्यावर बसले
आणि टिपं गाळू लागले.
ज्योतिबा म्हणाले ,
शेवटी मी झालो
फ़क्त माळ्यांचा.
शिवाजीराजे म्हणाले ,
मी फ़क्त मराठ्यांचा.
आंबेडकर म्हणाले ,
मी फ़क्त बौद्धांचा.
टिळक उद्गारले ,
मी तर फ़क्त
चित्पावन ब्राम्हणांचा.
आयुष्यातील खेळ पत्यांचा...... मारतो राजास एक्का, नहिल्यास दहीला मारतो कल्पनेचे खेळ सारे, कोणी कुणा ना मारतो पाहता कोणात काही नाही कुठेही वेगळे सारेच तुकडे कागदाचे, छाप नुसते वेगळे आता जरासा रंग काही खेळास येऊ लागला पत्यातला राजा स्वतःला राजाच मानू लागला राणीसही जाणिव काही और होऊ लागली लाजलि नव्हती कधी ती आज लाजू लागली दिनतेचा खेद आता दुर्रीस होऊ लागला पंजा म्हणे चौर्र्यास आता श्रीमंत वाटु लागला विसरून निजरुप नुसत्या नामरुपी गुंतले भलत्याच कुठल्या अवदसेच्या पाषात आता गुंतले नुसता उपाधी भेद कोणी राजा नव्हे राणी नव्हे आणखी सांगु पुढे तो खेळही अमुचा नव्हे खेळतो दुसराच, त्याला पाहिले नाही कुणी म्हणती तयाला इश,म्हणति आल्ला कुणी, येशू कुणी त्याचा म्हणे हा खेळ, नुसते पत्ते आम्ही पत्यातले एका परि पत्त्यास कळले मर्म हे पत्यातले आहे इथे रंगेल कोणी पत्ता असा पत्यातला आहे जरी पत्यातला तो नाही तसा पत्यातला नामरूपाचा सतःच्या पत्ताच ना त्याला कधी ना कशाची खंत होतो राजा कधी, दुर्री कधी हासतो नुसताच आहे सर्वाहुनी हा वेगळा आणखी सांगाल काहो वेदांत कोणी वेगळा |
कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे.....
रोजीचा रोटीचा सवाल रोजचाच आहे
कधी फाटका बाहेर कधी फाटका आत आहे
कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे
सारस्वतांनो! थोडासा गुन्हा करणार आहे,
थोडे राहिलेले, पाहिलेले, जोखीलेले आहे
माझ्या जगाची एक गन्धवेनाही त्यात आहे
केव्हा चुकलो, मुकलो, नवे शिकलोही आहे
जसा जगात आहे मी तसाच शब्दातही आहे,
रोटी प्यारी खरी आणखी काही हवे आहे
याचसाठी माझे जग राजमुद्रा घडवीत आहे
इथूनच शब्दांच्या हाती फुले ठेवीत आहे
इथूनच शब्दांच्या हाती खडगे मी देत आहे,
एकटाच आलो नाही युगाचीही साथ आहे
सावध असा तुफानाची हीच सुरवात आहे
कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे
सारस्वतांनो! थोडासा गुन्हा घडणार आहे,
कवी: नारायण सुर्वे
लवलव करी पात, डोळं नाही थार्याला
एकटक पहावं कसं, लुकलूक तार्याला
चवचव गेली सारी, जोर नाही वार्याला
सुटं सूटं झालं मन, धरु कसं पार्याला
कुणी कुणी नाही आलं, फडफड गं राव्याची
रुणझूण हवा का ही, गाय उभी दाव्याची
तटतट करी चोळी, तुटतुटक गाठीची
उंबर्याशी जागी आहे, पारुबाई साठीची
| गीतकार :आरती प्रभू | |||
गायक :पद्मजा फेणाणी जोगळेकर
|
© Blogger template On The Road by Ourblogtemplates.com 2009
Back to TOP
