खप्पड बसली फिक्कट गाल

खप्पड बसली फिक्कट गाल
तळभिंतीवर घेउन जख्खड
मातीची ही जुनी झोपडी
आंबट मिनिटें चाखित रद्दड.

मध्येच दचकुनि बघते वरती,
अष्टदिशांचा सासुरवास;
चंद्रमौळी परि बेढब शबरी
क्षण-बोरांची रचिते रास.

मातीवरती करीत मात;
मिनिटांमधुनी काढित व्याधि;
तपकिरि-पिवळ्या मउ सालीचें
बोर गवसतां जरा सुगंधी,

कुरवाळीत तें बोटांनी मउ
मिनिट सुवासिक हसते शबरी;
माणुसकीच्या दंडकांत अन्
गौऱ्या थापित वदे शर्वरीः

येइल का कधी सीतापति ग
चुकून तरी पण ह्या वाटेला?
घेइल का अन् रुजू करुनी
ह्या बोरांच्या नैवेद्याला?

कुठली सीता, कुठला राघव?
पुसे खडीचा रस्ता फक्कड;
आणि ठेविते गाल झोपडी
तळभिंतीवर फिरून खप्पड. 

Read more...

जे अज्ञानांत जन्मले

जे अज्ञानांत जन्मले । आणि अज्ञानांत मेले, 
त्यांस देवा तूं धरिलें । काय पोटीं? ॥

का, झालासी निष्ठुर? । दिलें तयांसी अंतर
जन्ममरणांही नंतर । विश्वगर्भीं ॥

देह साफल्य पावले । पृथ्वीवरी त्यांचे भलें;
आलें काम त्यांनी केलें । आणि गेले ॥

गळे अश्रूंवीण चरबी । तीच अज्ञानाची छबी;
झाले ते खत आणि बीं । तुझ्या मळां ॥

आम्ही ज्ञानवंत भागलों । ना पश्चातापें पोळलों;
नाहीं कधी हळहळलों । परदुःखें ॥

वेचिलें ज्ञान कण कण । जैसे की वालुका-गण;
झालों कोरडे पाषाण । बुद्धिरूपी ॥

आमुची संज्ञा ही दरड । रखरखीत देहापाड,
वरी अहंतेचा पहाड । लागलासे ॥

होतां तप्त ही जमीन । नाही अश्रू, नाही घाम;
वांझपोटीस इनाम । रूंक्ष काया ! ॥ 

Read more...